ถึงชาวเจอาร์ และชาวนิเทศ ม.บูรพา ทุกคน

หลายคนอาจจะได้ยินประเด็นร้อนที่เกิดขึ้นในภาควิชานิเทศศาสตร์ของเรามาบ้างแล้ว จากเรื่องที่เกิดขึ้นส่งผลให้ อ.หน่อย เสียใจ และเกิดความท้อใจ จนมีความคิดที่จะเลิกสอน ดังนั้นนี่จึงเป็นวิธีที่จะให้กำลังใจอาจารย์วิธีหนึ่งเพื่อแสดงให้อาจารย์เห็นว่าสิ่งที่อาจารย์พยายามทำมาทั้งหมดไม่ได้สูญเปล่า อย่างที่อาจารย์คิด จึงอยากให้ทั้งศิษย์เก่าและศิษย์ปัจจุบันร่วมกันให้กำลังใจอาจารย์ (แต่มีข้อแม้ว่าต้องไม่มีการพาดพิงถึงใครทั้งสิ้น)

การให้กำลังใจครั้งนี้จะปริ้นท์ไปให้ อ. หน่อยอ่านด้วยนะ อย่าลิมเข้ามาให้กำลังใจกันเยอะ ๆ ล่ะ แต่ต้องห้ามพาดพิงถึงใครล่ะอย่าลืม

อ.หน่อยอย่าเพิ่งท้อนะคะ หยกเป็นกำลังใจให้อ.ค่ะ

อ.หน่อยเหมือนเเม่คนที่สองค่ะ

รักเเม่หน่อยนะคะ

ขอบคุณที่มีการตั้งกระทู้นี้ขั้นมาเพื่อให้กำลังใจอาจารย์
อาจารย์หน่อยค่ะ หนูเชื่อว่ายังมีลูกศิษย์อาจารย์อีกมากมาย
ที่รัก และเป็นห่วงอาจารย์ในตอนนี้

ไม่อยากเห็นอาจารย์เศร้าเลยค่ะ หนูอยากเห็นอาจารย์หน่อยคนเดิมกลับมา ถึงแม้จะรู้ว่ามันต้องใช้เวลามากในการลืมมันไป

หนูเชื่อว่าความจริงย่อมเป็นสิ่งไม่ตาย อย่างน้อยกูมีหนูคงนึงค่ะ ที่เห็นว่าอาจารย์รัก และเป็นห่วงเด็กนิเทศ ทุกคน

ท้า่ยที่สุด ขอให้กำลังใจอาจารย์ท่านอื่นๆ ที่คอยอบรม สั่งสอน และหวังดีกับพวกหนูมาตลอด

หนูภูมิใจมากค่ะ ที่ได้ชื่อว่าเป็นเด็กนิเทศศาสตร์ ม.บูรพา
คนที่อาจารย์เป็นผู้ปั้นดินก้อนนี้ ให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้

ในรายการทีวี เค้ามีแต่ "สู้เพื่อแม่"

แต่พวกเราก็อยากเห็นอาจารย์หน่อย "สู้เพื่อลูก" นิเทศศาสตร์ ม.บูรพา ทุกคน

อีกครั้งนึงค่ะ

รักอาจารย์เสมอนะคะ

(แอบคิดถึงอาจารย์ป๋อง ด้วยค่ะ เหอ ๆ)

ปูเชื่อว่า ตอนนี้เด็กวารสารศาตร์ ลูกศิษย์อาจารย์ทุกคน ก็พยายามจะสู้เพื่อแม่หน่อยเหมือนกันน๊า

ขอให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ

สู้ๆนะคะอาจารย์หน่อย สู้เหมือนที่อาจารย์ชอบพูดว่าสู้โว้ย ยังไงทำดีมันก็ต้องได้ดี อย่าท้อนะคะอาจารย์

อ. หน่อยสู้ๆ ไม่รู้ยังไงแหละ แต่ อาจารย์ก็คือแม่คนที่สองของเรา ไม่อย่างนั้นเราก็คงไม่มีวันนี้ รักและเคารพอาจารย์เสมอครับ

เอารูปมาให้ดูกันจ้า


เราภูมิใจที่ได้เป็นลูกเเม่หน่อย

ปก+เป รักกันนนนนนนน

เป็นกำลังใจให้อ.หน่อย สู้ๆๆค่ะ

ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็แล้วแต่
แต่นั่นเป็นเพียง 0.0000000000000000000000000000001
ในกลุ่มของคนที่มีเลือดนิเทศบูรพา

เพราะอีกเกือบทั้งหมดของร้อยเปอร์เซ็นต์เลยก็ว่าได้
เป็นนิสิตที่รู้สึกภาคภูมิใจที่สุดที่เราได้มาอยู่รวมกัน เป็น นิเทศ แห่งบูรพา

ได้รับการหล่อหลอมจากอาจารย์ ผู้ซึ่งเป็นที่รัก และเคารพของพวกเรา
และเชื่อค่ะว่า เลือดนิเทศบูรพาเกือบทั้งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มนี้ อยากเห็นความก้าวหน้า และยิ่งใหญ่ของนิเทศศาสตร์

เพื่อวันนึงที่เราได้มองย้อนกลับไปแล้ว... จะยิ่งทำให้เรารู้สึกมั่นใจมากยิ่งขึ้นไปอีกว่า เราคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ตัดสินใจมาเป็น นิเศศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
ได้เจออาจารย์ที่น่ารัก และทุ่มเทเพื่อลูกศิษย์อย่างพวกเรา

เมื่อเวลาผ่านไป เราเติบโตขึ้น และก้าวเข้าสู่วิถีชีวิตแห่งการทำงาน รู้มั้ยคะ ว่ามันยิ่งทำให้เราคิดถึง นเทศศาสตร์ บูรพา คิดถึงอาจารย์ และเพื่อนๆอย่างจับใจ

ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง แต่พวกเราเชื่อในความมุ่งมั่น และความหวังดีของอาจารย์ทุกคน

เราจะเป็นกำลังใจให้อาจารย์ตลอดไป และจะภูมิใจในความเป็นนิเทศศาสตร์ แห่งมหาวิทยาลัยบูรพา ตลอดกาล...

รักอาจารย์และเพื่อนๆทุกคน
จินนี่
PR 50

ภายใต้ดวงอาทิตย์ ไม่มีไรที่จารย์หน่อยทำไมไ่ด้
จารย์สู้ๆคับ....

เป็นกำลังใจให้อ.หน่อยนะคะ

อย่าท้อแท้นะคะ สู้ต่อไปค่ะ

อ.หน่อย ครับไม่รู้ว่า อาจารย์ จำได้หรือเปล่าว่า

คราวที่ผมพักการเรียนไปตอนปี 1 เทอม 1 เพื่อไปทำการรักษาตัวซึ่งมันก็ส่งผลต่อการเลือกเรียนวิชาเอกเพราะไม่มีคะแนนในวิชาอินโท ต่าง ๆ

เมื่อถึงเวลาเลือกวิชาเอก ผมเลือกเจ.อา. อันดับที่ 1 เพราะผมอยากเรียนและคิดว่าเราเหมาะที่จะเลือกเรียน เจ.อา. แต่พี่หมวย (เจ้าหน้าที่ธรุการขณะนั้น) ก็บอกผมว่าเลือกไม่ได้คุณไม่มีคะแนนวิชาอินโท เจ.อา.

มันก็เหมือนความฝันผมก็ฟังทลายลงไป แต่ยังโชคดีอยู่หน่อยตอนที่พี่หมวย อนุญาตให้ผมเลือกลง เจ.อา. ไว้ได้ ผมเดินลงมาพร้อมเพื่อนข้างล่างคณะด้วยความรู้สึกหมดหวังที่จะไม่ได้เรียนในวิชาที่ชอบ

ระหว่างที่เดินไปที่จอดรถจักรยานยนต์ผมก็เดินสวนกับ อ.หน่อย ผมก็เลยถือโอกาสพูดกับอาจารย์ว่า "อาจารย์ครับผมอยากเรียน เจ.อา. แต่ผมไม่มีเกรด เลือกไม่ได้ทำยังไงดีครับ"

แล้ว อ.หน่อย ก็พูดกับผมว่า "โอเคครูรับคุณเดี๋ยวอาจารย์จัดการให้" สิ่งนั้นมันทำให้หัวใจผมพองโตขึ้น ความหวังมันกลับมา

ตลอดเวลาที่เรียน เจ.อา. เป็นช่วงที่มีความสุข ได้รับทั้งความรัก ความเอาใจใส่ จากคณาจารย์ทุก ๆ ท่าน

พูดถึง อ.หน่อย อาจารย์ดูแลพวกเราเหมือนเราไม่ใช่ศิษย์ แต่พวกเราคือ ลูก คนนึง ของอาจารย์

เพราะฉะนั้นเราไม่กะดากปากหรอกครับหากจะเรียกอาจารย์หน่อยว่า "แม่หน่อย" หรือจะ สู้ สู้ เพื่อ "แม่ของพวกเราชาว เจ.อา." ครับ

อ.หน่อย สู้ๆนะค่ะ
เป้นกำลังใจให้อ.ค่ะ

อาจารย์หน่อยค่ะ ถ้าอาจารย์ได้เห็นข้อความข้างบนที่ให้กำลังใจอาจารย์
นั่นเป็นเพียงแค่เสี้ยวเล็กๆ เท่านั้น เพราะยังลูกศิษย์อาจารย์อีกมากมายที่รักและเป็นห่วงอาจารย์เสมอค่ะ

อาจารย์เชื่อมั้ยค่ะ เวลาหนูเจออาจารย์ ได้คุยกับอาจารย์
คำติดปากของอาจารย์หน่อยที่พูดกับหนูเสมอคือ "เป็นไงบ้าง สบายดีรึเปล่า ทำงานเหนื่อยไหม" ทุกคำถามมันบอกถึงความเป็นห่วง เเละทุกครั้งที่ได้ยิน นั้น คำพูดเหล่านั้นเป็นกำลังใจให้หนูอย่างมาก

อาจารย์ไม่เคยหยุดห่วงลูกศิษย์ ไม่เคยหยุดรักลูกศิษย์ หนูไม่เคยเห็นสักครั้งที่อาจารย์จะปฏิเสธสิ่งที่ลูกๆ นิเทศฯ ขอ

ไม่รู้ว่าข้อความนี้มันจะทำให้อาจารย์มีกำลังใจขึ้นมากน้อยแค่ไหน
แต่สิ่งนึงที่หนูรู้ คือ หนูเขียนทุกๆคำ ออกมาจากใจจริงๆค่ะ
จากใจ ที่ลูกคนนี้ อยากให้แม่สู้ต่อ

ปล.ถึงไม่ได้เรียนเอก JR แต่ก็รับรู้ความรักที่อาจารย์มีให้เสมอค่ะ / ขอโทษด้วยค่ะ ที่เจออาจารย์ที่ธรรมศาสตร์ พัทยาที่ผ่านมา ไม่ค่อยได้คุยกับอาจารย์ พอดีงานมันรัดตัวจิงๆ แต่ยังไงก็รักอาจารย์เหมือนเดิมนะ

อาจารย์ไม่เป็นไรนะคะ ปัญหาทุกอย่างต้องผ่านไปได้ค่ะ
หนูเชื่อว่าลูกศิษย์อาจารย์อีกหลายๆ คน ก็จะคอยเป็นกำลังใจให้อาจารย์เหมือนกับหนูค่ะ
รักอาจารย์นะคะ

อ.หน่อย สู้ๆ ค่าาาาาาา >[]< กรี๊ดๆ หนูเชียร์อาจาิรย์อยู่ตรงนี้นะคะ อ.หน่อยจะเห็นมะคะเนี่ย ^^

เป็นกำลังใจให้อาจารย์นะค่ะ

สู้ ๆ ค่ะ

มาแว้ววววววววววววววววว

จานหน่อยสู้ๆๆๆๆ อย่าทิ้งนิเทศและเจอาร์ไปน้าาาาาาาา

อ.หน่อยสู้ๆ นะค่า ต้องอยู่คู่กับเจอาร์ตลอดไป
อ.เคยให้กำลังใจหนูมาแล้ว ตอนนี้ถึงตาที่หนูต้องให้อาจารย์บ้าง
ถึงแม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย หนูก็เต็มใจให้ค่ะ
แล้วเสาร์นี้หนูจะไปให้กำลังใจถึงที่เล้ย

อ.สู้นะคะ
เราจะผ่านพ้นไปได้ดีค่ะ
รอแปปนะคะ
รอกลับมอก่อน

ปล.อ.หน่อยไม่ต้องห่วงเดี๋ยวค่ะ
เดี๋ยว Noi Junior จะกลับไปแล้ว ๕๕๕๕

อ.ค่ะสู้ๆค่ะ

ถึงหนูจะยังไม่รู้รายละเอียดมากมายเท่าไร

พอทราบข่าวที่อ.เล่าให้ฟัง

ตอนไปกินข้าวด้วยกันวันที่เดินรณรงค์ยุติความรุนแรงเท่านั้น


ไม่ว่ายังไงเราก็จะสู้ไปด้วยกันนะค่ะอ.


อ.ไม่ต้องท้อค่ะ เพราะลูกศิษย์ทุกคนของอ.จะเดินเคียงข้าง

อ.เสมอ

เจอาร์รุ่น ๕

อ.หน่อยสู้ๆค่ะ

สู้ ๆๆ ค่ะ
.....หากเปรียบกับชีวิตของคน เมื่อยามสุขล้นจนใจมันยั้งไม่อยู่
ก็คงเปรียบได้กับฤดู คงเป็นฤดูที่แสนสดใส
(และ)แต่ถ้าวันหนึ่งวันไหน ที่ใจเจ็บทนทุกข์
ดังพายุที่โหมเข้าใส่บอกกับตัวเองเอาไว้ ความเจ็บต้องมีวันหาย
ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู
อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ................
...ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ....

เอารูปมาให้ดูอีกเเล้วจ้่า

อันนี้อ.ปฐมพงศ์ ถ่ายค่ะ


อยากบอกอ.หน่อยนะคะ ภูมิใจที่สุดที่ได้เป็นลูกศิษย์อาจารย์ ได้เป็นเด็กเจอาร์ ม,บูรพา รู้ไหมค่ะเวลาหยกบอกว่าจบมาจากที่นี่ จะมีเเต่คนบอกว่า"เป็นลูกศิษย์อ. หน่อย สุกัญญา เหรอ เเละคำพูดที่ตามต่อมาคือ อ.เป็นคนเก่งมากเลยนะ "

ภูมิใจที่สุดค่ะที่เป็นลูกศิษย์อาจารย์ สุกัญญา

รวมฮิตประโยคเด็ดอ.หน่อย สู้โว้ยยยยย ปกเปรักกันนนนนน นิสิตเร็วววววว

เอารูปมาลงผิดอันอ่า


อันนี้อ.ปฐมพงศ์ ถ่ายจริงจ้า

อาจารย์หน่อยสู้ๆนะคะ พวกเราทุกคนเป็นกำลังใจให้ นู๋เองแม้ว่าจะจบไปแล้ว แต่ก็ยังรักและเป็นห่วงอาจารย์อยู่เสมอนะคะ

อาจารย์ๆๆๆๆๆๆ

อย่าลืมซิว่ายังมีพวกเราที่รักอาจารย์อยู่ๆๆๆๆๆ

เข้าจายด้วยยยยยยย

สู้ๆจนสุดติ่งนะอาจารย์

สู้ๆนะคะ จารย์

ทุกคนรักจารมาก อย่าท้อนะคะ

อาจารย์เปิดโลกทัศน์ใหม่ ให้นิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาครับ

สู้ๆนะคะอาจารย์ อะไรถูกอะไรผิด เดี๋ยวมันก็ปรากดค่ะ ไม่มีใน ปัญหาแค่นี้แม่ของเราผ่านไปได้สบายอยู่แล้ววว อย่าเพิ่งท้อแท้ไปก่อนนะคะ แล้วนิเทศเราจะเจริญก้าวหน้าได้ยังไง ถ้าขาดหัวเรือใหญ่อย่างอาจารย์อ่ะ

สู้ๆ นะคะ

อยากให้มีแบรนในการให้กำลังใจ


เลียนแบบเค้ามา


หยุดทำร้ายประเทศไทย หยุดใช้ความรุนแรง

จะไปฟ้อง อลงกรณ์ พลบุตร ข้อหา ละเมิดลิขสิทธิ์ ชิๆๆ

55555

สู้ ๆ ค่ะ อาจารย์ เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป ฟ้าหลังฝน มันจะสวยงามเสมอนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ในฐานะบัณฑิตใหม่(ไม่)หมาด จาก วารสารศาสตร์ ม.บูรพา
สิ่งที่เป็นความภูมิใจอย่างหนึ่งของตัวผมคือการเป็น'ศิษย์มีครู'

ความเป็นศิษย์มีครูที่ว่ามานี้มีความสำคัญมาก ทั้งในส่วนที่เป็นความรู้สึกจับต้องไม่ได้ และส่วนที่เป็นรูปธรรม กล่าวคือ นอกจากจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนมีครู มีราก มีที่มาที่ไปสมบูรณ์ในเรื่องหลักวิชาการเรียนที่ไม่ด้อยไปกว่าสถาบันใดแล้ว 'ความมีครู'ยังช่วยให้ตัวเองได้มีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกับคนอื่นๆในสังคมของการทำงาน ซึ่งแน่นอนถ้าเปรียบภาควารสารฯของเราเป็นต้นไม้ใหญ่ รากของพวกเราคงหนีไม่พ้น อ.หน่อย และอ.ป๋องเป็นแน่ เช่นเดียวกับอาจารย์อื่นๆที่ไม่ได้เอ่ยชื่อ

จากเท่าที่ได้ไล่อ่านการโพสต์ข้อความ ทั้งจากURLที่ส่งเข้าe-mail การคุยกับเพื่อน-รุ่นพี่ รวมจดหมายแถลงการณ์ฯลฯ ผมยังไม่เห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะเป็นความผิดของอ.หน่อยตรงไหน หากจะมีใครลุกขึ้นมาตำหนิอาจารย์และต้องการคำขอโทษ ด้วยเหตุผลที่ว่าเพราะบุคคลผู้โพสต์ข้อความที่เป็นคดีความนั้น เป็นบัณฑิตซึ่งเป็นผลิตผลของภาควิชาวารสารฯเพียงเท่านี้ ผมมองว่ามันเป็นข้อหาที่ไม่ยุติธรรมสิ้นดีและยากที่จะยอมรับ เพราะมันไม่ใช่ความผิดของอาจารย์แต่เพียงน้อยนิด ดังนั้นผมหวังว่าอาจารย์คงไม่คิดมากและท้อใจกับการก่นด่าจากผู้ไม่หวังดี

กลับกันการปลูกฝังให้เด็กรู้จักคิด สงสัย จนสู่การตั้งคำถาม น่าจะเป็นการกระทำที่ได้รับคำสดุดีแทนด้วยซ้ำ ยิ่งเฉพาะกับเรื่องที่เกี่ยวกับประโยชน์ส่วนรวมอย่างการตั้งคณะ ที่น่าสงสัยว่าหากไม่มีกรณีดังกล่าวเกิดขึ้น ข้อมูลต่างๆที่เกี่ยวกับการตั้งคณะฯรวมถึงการถกเถียง ค้นหาข้อมูลระหว่างผู้เกี่ยวข้องโดยเฉพาะนิสิตผู้ได้รับผลกระทบโดยตรงไม่ว่าเหรียญจะออกด้านไหนจะเกิดขึ้นเองได้หรือไม่ เพราะดูเหมือนเรื่องนี้เป็นประเด็นที่เกิดขึ้นมานานแล้ว แต่ยังไม่มีผู้ใดให้ข้อมูลที่ถูกต้องเสียที ยังคงมีแต่ข้อมูลมือสองจากผู้ที่เห็นด้วยและเห็นต่าง และแน่นอนว่าใครเห็นต่างจากคนหมู่มากคือผู้ร้าย

ทั้งนี้มิได้หมายความว่าผู้โพสต์ข้อความเป็นผู้บริสุทธิ์ หากทั้งหมดเป็นจริงตามที่ทราบกัน ผมมองว่า นั่นคือการแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมกับครูบาอาจารย์ที่ควรปรับปรุง แต่ขณะเดียวกันสาเหตุอาจมาจากการสื่อสารที่คลาดเคลื่อนหรือการใช้คำที่ไม่ถูกต้องเท่านั้น มิได้เกิดจากความไม่ปรารถนาดีต่อสถาบันแต่อย่างใด นี่จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่ อาจารย์หน่อยไม่จำเป็นต้องทนฟังคำเหน็บแหนมและยอมรับคำวิจารณ์จากใครต่อไป เหตุการณ์ทั้งหมดมันเป็นเพียงความผิดตัวที่ผู้ทำไม่เจตนาเท่านั้น มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้อบกพร่องอันใดของอาจารย์ผู้สอนแต่อย่างใด

ทุกคนจะให้กำลังใจอาจารย์ หากแต่อาจารย์ต้องอดทนและเข้มแข็งครับ หากมองว่านี่คือความผิด และนำคำที่ผู้ไม่หวังดีมาใส่ใจ รั้งแต่จะทำให้ชีวิตไม่มีความสุขซะเปล่าๆ

ลองนึกถึงเรื่องดีๆ ที่ว่ามีนิสิตและคนรอบข้างอีกเพียบที่พร้อมสรรเสริญในสิ่งดีๆที่อาจารย์สร้างไว้

ในฐานะผลผลิตจากต้นไม้ใหญ่ พวกเราเข้าใจและเคารพใน'ราก'ของพวกเราเป็นอย่างดี และจะไม่เปลี่ยนแปลง

อรรถภูมิ

ปล.ขอให้ไปปริ๊นท์ให้อาจารย์หน่อยอ่านจริงๆนะ

อาจารย์หน่อยคร้าาา............
รักษาสุขภาพกายและใจด้วยนะคะ อาจารย์ต้องเป็นห่วงตัวเองก่อนนะคะ จะได้ดูแลลูกๆๆได้ สักวันทุกคนจะรู้ว่าใครหวังดีใครหวังร้าย อย่าเครียดนะคะ

take care คร้าาาา

อาจารย์หน่อยเป็นคนทำแพร์มีวันนี้นะคะ
ไม่ว่าแพร์จะทำอะไรให้อาจารย์หนักใจ หรือเป็นห่วงมากขนาดไหน
ถึงอาจารย์จะดุ จะด่า จะว่ายังไง แต่อาจารย์ก็ไม่เคยโกรธลูกศิษย์เลย
และก็ให้อภัยลูกศิษย์เสมอ
และไม่ว่าแพร์จะมีปัญหาอะไร สุดท้ายคนที่ช่วยแก้ปัญหาทั้งหมดได้ก็คืออาจารย์นะคะ แพร์ไม่เคยลืมพระคุณเลยคะ จำได้ทุกอย่าง

อาจารย์อย่าท้อนะคะ ถ้าไม่มีอาจารย์สักคนนึง นิเทศฯจะยั่งยืน จะก้าวหน้าได้อย่างไรคะ ลูกศิษย์อาจารย์ทุกคนเป็นกำลังใจให้นะคะ ไฟท์ติ้งๆๆๆๆๆ

อ.หน่อยจัดไปครับ...

อย่าไปกัวว...

อ.หน่อยขา อย่าไปสนใจหรือใส่ใจเรื่องแบบนี้ซิค่ะ

ข่าวไม่จริง มันก้ไม่จริงวันยังค่ำ

ตอนนี้ อาจารย์ก้อเหมือนดารา คนนึงที่กะลังตกเป็นข่าวว

ถ้าข่าวมันไม่จริง เด่วข่าวมันก็ฆ่าตัวเองค่ะ

รักอาจารย์หน่อยนะคะ

เบลล์ เจอา เป

พวกเราทุกคนยังรักและเคารพอ.เสมอนะคะ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราก็จะเป็นกำลังใจให้อ.ค่ะ
อ.ยังคงเป็นแม่ที่น่ารักของเจอาร์จริงๆ
สู้ๆนะคะ อ.เคยบอกให้พวกหนูสู้ ให้พวกหนูอดทน
อ.ก็ต้องสู้ด้วยเหมือนกันนะคะ

เป็นกำลังใจให้อ.หน่อยค่ะ อย่าท้อนะคะ อาจารย์ทำให้พวกเรา JR 02 มีวันนี้นะคะ สู้สู้ค่ะ

ขอทิ้ง ตะหลิวกับหน้าเตา

มาให้กำลังใจอาจารย์คะ

ถึงแม้มีช่วงเวลาหนึ่งที่ศิรินทร์กับอาจารย์เจอกันบ่อยๆๆ (ล่าลายเซ็นต์)

ศิรินทร์ รู้สึก ทึ่ง ในตัวอาจารย์หน่อยมา กับกองงาน หรือ ธูระมากมาย ที่ล้วน

แล้ว เป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ ต่อ พวกเรา JR ทุกคน

ถึงแม้ว่าข้อความให้กำลังใจนี้ อาจปริ้นไม่ทัน แต่ก็อยากให้อาจารย์หน่อย รับรู้

ว่า ศิรินทร์ จะเป็นกำลังใจให้อาจารย์หน่อยคะ

ปล. ทิ้งหน้าเตา มาให้กำลังใจ ๕๕๕


คิดถึงอาจารย์คะ


ศิรินทร์

ทำผิด มากมาย ต้องขออภัย เพราะห่างหายจากวงการมานาน